როცა ჩემმა ფრთებმა დაბრუნება დაიწყეს
Linas Juozenasგაზიარება
როცა ჩემი ფრთები დაბრუნებას იწყებდა
ფიქრები განკურნების მცირე ნაბიჯებზე, კვლავ მოძრაობის შესაძლებლობაზე, სხვებისადმი ნდობის გამბედაობასა და სურვილზე, ცოტა ხნით უფრო დიდხანს დავრჩე ლამაზი ადამიანების გვერდით.
დროთა განმავლობაში საკუთარი თავის განკურნება დავიწყე — ან, შესაძლოა, უბრალოდ უკეთ გავიგე, რას მთხოვდა განკურნება. ის არ მოსულა ერთი უზარმაზარი მომენტის სახით, რომელსაც ყველაფერი უნდა შეეცვალა. ის ძალიან პატარა ტალღებად მოდიოდა და თითოეული მათგანი ცხოვრების კიდევ ერთ ნაწილს ავლენდა, რომელსაც ყურადღება სჭირდებოდა.
ცოტა განკურნება და უამრავი სამუშაო
როგორც კი ენერგიის მცირე ნაკადი იწყებოდა, მაშინვე ვამჩნევდი რაღაცას, რაც არასწორი, დაუსრულებელი ან დიდი ხნის განმავლობაში მიტოვებული იყო. პრობლემა უფრო ნათელი ხდებოდა. ვიწყებდი იმის გაგებას, საიდან წარმოიშვა ის, როგორ იმოქმედა ჩემს ცხოვრებაზე და რა შემეძლო გამეკეთებინა მის მოსაგვარებლად.
შემდეგ საქმეს ვიწყებდი.
როცა ერთი პრობლემა გვარდებოდა, ცოტა მეტი ენერგია ჩნდებოდა და მასთან ერთად ზედაპირზე კიდევ ერთი საკითხი ამოდიოდა.
ასეთი გახდა ჩემი რიტმი: განკურნების პატარა ტალღა, რომელსაც პრაქტიკული სამუშაოს დიდი რაოდენობა მოჰყვებოდა.
ნელ-ნელა ცხოვრება უკეთესობისკენ შეიცვალა. ნამუშევრები უფრო ლამაზი და დასრულებული გახდა. დიდი ხნის განმავლობაში არსებული პრობლემების მოგვარება საბოლოოდ დაიწყო. ის, რაც მრავალი წლის განმავლობაში დაუსრულებელი რჩებოდა, შეკეთდა, მოწესრიგდა ან საბოლოოდ დასრულდა.
როცა უფრო დიდი პირადი პრობლემები უკან იხევდა
როცა უმძიმესი პრობლემები შემცირდა, ჩემი ყურადღება საკუთარი ცხოვრების საზღვრებს გასცდა.
საკუთარი თავის განკურნების მცდელობისას ვგრძნობდი არა მხოლოდ ჩემს დაუსრულებელ საზრუნავს. დავიწყე უფრო დიდ სირთულეებზე ფიქრი — პრობლემებზე, რომლებიც სხვა ადამიანებს, საზოგადოებებსა და მთელ პლანეტას ეხება — და იმაზე მსჯელობა, რომელთა შემსუბუქება იქნებოდა შესაძლებელი, ადამიანებს მეტი თავისუფლება, ცოდნა, ზრუნვა და დრო რომ ჰქონოდათ.
ამავე დროს, კიდევ ერთი გრძნობა გაჩნდა.
დავიწყე იმის გაცნობიერება, რომ შესაძლოა, საბოლოოდ, ჩემი ფრთების დაბრუნება შემეძლო.
მეჩვენებოდა, რომ გამოჯანმრთელება აღარ მოითხოვდა, ერთ ადგილზე ვყოფილიყავი მიჯაჭვული და თვეების განმავლობაში, კვირაში შვიდი დღე, თითქმის მთელი ჩემი ფხიზლად ყოფნის დრო მემუშავა. ყველაზე რთული სამუშაო იმ წერტილს უახლოვდებოდა, როცა მოძრაობა კვლავ შეიძლებოდა დაწყებულიყო.
ადრე ვგრძნობდი, რომ ჩემი ცხოვრების ყველა ნაწილის კონტროლი თავად უნდა მომეხდინა. ერთ ადგილას უნდა დავრჩენილიყავი, ყველაფერი შემენარჩუნებინა და თითოეული პასუხისმგებლობა მარტო მეტარებინა.
ახლა აზრი სხვაგვარი იყო: შესაძლოა, კვლავ შემიძლია მოძრაობა.
შესაძლოა, შემიძლია ვიმოგზაურო, სხვა ადამიანებთან ვიყო და მათთან ერთად ცხოვრების მეტი რამ განვიცადო. შესაძლოა, ახალ ადგილებში სასარგებლო ვიყო, მოვისმინო ადამიანების მიერ განცდილი პრობლემები და ვეძებო ის, რაც მათ დახმარებას შეძლებდა.
სამყაროსთვის წვლილის შეტანის უფლების მიცემა
მაშინ ცოტა სასაცილო აზრი დამებადა: შესაძლოა, ბოლოს და ბოლოს შემიძლია კონტროლის ნაწილი სხვა ადამიანებს ვანდო.
მრავალი წლის განმავლობაში საკუთარ თავს სამყაროში ვდებდი და ვცდილობდი, ის გამეუმჯობესებინა იმ ადგილიდან, სადაც იმ დროს ვიმყოფებოდი. შესაძლოა, ახლა სამყაროს შეეძლოს ჩემში ინვესტირება — არა ჩემი მართვით ან მიმართულების მიცემით, არამედ ნდობის, ზრუნვის, უსაფრთხოებისა და გაგრძელებისთვის საჭირო სივრცის უზრუნველყოფით.
ვინმეს შეეძლო სადმე მოვეწვიე, უსაფრთხო დასარჩენი ადგილი მოეცა, თავისი გარემო ეჩვენებინა და იმ სირთულეების გააზრებაში დამხმარებოდა, რომლებსაც იქ აწყდებიან. შეგვეძლო ერთად გამოგვეკვლია იდეები, გამოგვეცადა პრაქტიკული ცვლილებები და დაგვეკვირვებინა, უკეთესობისკენ იცვლებოდა თუ არა რამე.
სინამდვილეში რა დამჭირდებოდა?
ლეპტოპი, მოგზაურობის შესაძლებლობა და მყუდრო ადგილი კარგ ადამიანებს შორის. ოთახი, მანქანა ან ფურგონი დროებითი სახლისთვის საკმარისი იქნებოდა.
დამიცავით. ნება მომეცით, თავი მზრუნველობის ქვეშ ვიგრძნო. დამეხმარეთ, მშვიდი და ბედნიერი დავრჩე. გამათავისუფლეთ მაინც ჩემი დროის ნაწილისგან გადარჩენისთვის მუდმივი ბრძოლისგან — და შესაძლოა, კვლავ შევძლო გამოვიკვლიო, რისი გაკეთება შეუძლია განკურნებას, შემოქმედებასა და გულმოდგინე შრომას.
შევძლებდი კი ბოლოს და ბოლოს სხვებთან ყოფნას?
თითქმის მთელი ცხოვრების უმეტესად მარტო გატარების შემდეგ კიდევ ერთი კითხვა გაჩნდა: ახლა შემეძლებოდა კი სხვებთან ერთად ცხოვრება და მუშაობა?
არიან ადამიანები, რომელთა არსებობა იმდენად ლამაზია, რომ მათ გვერდით ყოფნაც კი ცხოვრებას უფრო თბილს ხდის. სწორ ადამიანებთან სიახლოვე მნიშვნელოვანი საქმის ხელის შემშლელად არ აღიქმება. ის თავად ხდება ერთ-ერთი მიზეზი, რის გამოც საერთოდ ღირს ამ საქმის კეთება.
შესაძლოა, უბრალოდ შემიყვარდა.
აუცილებლად არა ერთი კონკრეტული ადამიანი, არამედ ადამიანები, სიახლოვე, სიკეთე და ერთად ყოფნის განცდა. შესაძლოა, უბრალოდ მსურს, ლამაზი ადამიანების გვერდით უფრო დიდხანს დავრჩე, ვიდრე ადამიანის ცხოვრების ჩვეულებრივი ხანგრძლივობა ამის საშუალებას იძლევა.
ამ აზრმა კიდევ უფრო უცნაური მიმართულებით წამიყვანა.
დავიწყე ფიქრი, შემეძლო თუ არა უკვდავების კვლევა.
შესაძლოა მსურს, საკუთარი თავიც და სხვებიც რაც შეიძლება ჯანმრთელები, გამძლეები და დღეგრძელები გავხადო — არა იმიტომ, რომ გარანტირებულ შედეგს ველი, არამედ იმიტომ, რომ თავად მცდელობა ძალისხმევად ღირს.
მინდა, გავძლიერდე და სხვებს გაძლიერებაში დავეხმარო. მინდა, გამოვიკვლიო, რამდენ ხანს არის შესაძლებელი ჯანმრთელობის შენარჩუნება, რამდენად შეიძლება სიცოცხლის გახანგრძლივება და რამდენი ტანჯვის თავიდან აცილება იქნებოდა შესაძლებელი.
შესაძლოა, უკვდავების ოცნება ყოველთვის სიკვდილის შიშით არ იწყება. ზოგჯერ ის სიყვარულით იწყება.
ზოგჯერ მეტი დრო მხოლოდ იმიტომ გვინდა, რომ არსებობენ ადამიანები, რომლებთანაც უფრო დიდხანს დარჩენა გვსურს.
რა სჭირდება ადამიანს სინამდვილეში?
შესაძლოა, საფუძველი გაცილებით მარტივია, ვიდრე ამის დაჯერების საშუალებას ჩვენი ყველა რთული სისტემა გვაძლევს.
ადამიანს სჭირდება უსაფრთხო ადგილი, სადაც ყოფნას შეძლებს; ადამიანები, რომლებსაც მისი მდგომარეობა ადარდებთ; საკმარისი თავისუფლება, რათა საკუთარი დრო აზრიანად გამოიყენოს; და განცდა, რომ ყოველი სირთულის გადალახვა მარტო არ უწევს.
შესაძლოა, უფრო ღრმა განკურნება სწორედ იქ იწყება — არა მხოლოდ ადამიანის შინაგან სამყაროში, არამედ ადამიანებს შორისაც.
ნამდვილად შემეძლო თუ არა უკვდავების კვლევა?
არ ვიცი, შესაძლებელია თუ არა პირდაპირი უკვდავება. პატიოსანი დასაწყისი შეიძლება უფრო მოკრძალებული იყოს: ხანგრძლივი სიცოცხლის, აღდგენის, გამძლეობისა და იმ პირობების კვლევა, რომლებიც ადამიანებს ჯანმრთელად, ძლიერად და ცხოვრებით გახარებულად დარჩენაში ეხმარება.
თუმცა ყოველი შორეული მიღწევა იწყება კითხვით, რომელიც თავდაპირველად არაგონივრულად ჟღერს.
შეიძლება თუ არა განკურნების სხვადასხვა ფორმა ადამიანებს უფრო დიდხანს ცხოვრებაში დაეხმაროს? შევძლებდით თუ არა ჯანმრთელობის დაცვას, ნაცვლად იმისა, რომ მხოლოდ მაშინ ვრეაგირებდეთ, როცა ის უკვე დაკარგულია? შევძლებდით არა მხოლოდ წლების რაოდენობის გაზრდას, არამედ იმ დროის გახანგრძლივებასაც, რომლის განმავლობაში ადამიანი სრულად ცოცხალი, ცნობისმოყვარე, მოსიყვარულე და თავისუფალი რჩება?
შესაძლოა, უბრალოდ შემიყვარდა ცხოვრება და ადამიანები, რომლებიც მას მშვენიერს ხდიან. შესაძლოა, მინდა, საკუთარი თავიც და სხვებიც რაც შეიძლება ძლიერები, ჯანმრთელები და, რამდენადაც შესაძლებელია, უკვდავებასთან ახლოს გავხადო, რათა სულ ცოტათი მეტხანს შევძლოთ ერთად ყოფნა.
მე ნამდვილად ძალიან მინდა, ვცადო.
და ვინ იცის — შესაძლოა, რამდენიმე ასეული წლის შემდეგ საბოლოოდ შევძლოთ ამ ექსპერიმენტს წარმატებული ვუწოდოთ.
დღიურის ეს გვერდი დაიწერა და ხელახლა გადაიწერა ისე, რომ ასახავდეს შინაგან გრძნობებს, რომლებიც ჯერ მხოლოდ იწყებს ფორმის მიღებას.
ამასობაში?
ჯერჯერობით წინ ძალიან ბევრი სამუშაო მელოდება.
როცა ამას დავასრულებ, იმედი მაქვს, საბოლოოდ დავიბრუნებ ცოტა დროს საკუთარი თავისთვის — მოვაწესრიგებ, გავაძლიერებ და ვიზრუნებ ადამიანზე, რომელიც მრავალი წლის განმავლობაში ჩუმად ელოდა სადღაც ყველა საქმის ფონზე.
საკუთარ თავზე ამ მუშაობას ძალიან დიდხანს ვდებდი. თუ ნამდვილად შევძლებ მის შესრულებას, სრულიად სხვა ადამიანად შეიძლება ვიქცე — იმდენად განსხვავებულად, რომ თვითონაც კი ვერ წარმომიდგენია, რა მელოდება ამ გარდასახვის მეორე მხარეს.
თუმცა ერთი რამ ვიცი: შემეძლებოდა უფრო მეტად დავხმარებოდი საკუთარ თავს, მეტი დახმარება გამეწია სხვებისთვის და კიდევ უფრო მეტი ღირებულება შემექმნა გარშემო მყოფი სამყაროსთვის. შესაძლოა, მეტი ძალა, უფრო მკაფიო ყურადღება და საკმარისი დრო მქონოდა არა მხოლოდ შესაქმნელად, არამედ იმის შესამჩნევადაც, სინამდვილეში როგორ არიან სხვა ადამიანები.
ამის შემდეგ, როგორც ჩანს, შემდეგი ეტაპი დაიწყებოდა — საკუთარი თავის შემდგომი განახლება:
სწავლა, აღდგენა, ადაპტაცია და, შესაძლოა, აღდგენის ხელოვნების თანდათანობით აღდგენა
დაუფლება — იმის მცდელობა, გავიგო, რამდენად შორს შემიძლია მისი განვითარება, რამდენად რეალურად
რისი გაკეთება შემიძლია და რამდენ ადამიანს შემეძლო დავხმარებოდი.
ასე რომ, ასე თუ ისე, მომდევნო რამდენიმე წელი უკვე თითქმის დაგეგმილია.
მიუხედავად ყველაფრისა, საქმეებს, გამოჯანმრთელებასა და სხვა ადამიანად ქცევას შორის სადღაც, ძალიან მინდა, კარგ ადამიანებთან ერთად ჩამოვჯდე და ფილმს ვუყურო.
ან იქნებ ორიც.
და კიდევ ერთი აზრი...
თუმცა შემდეგ ჩუმად ჩნდება კიდევ ერთი კითხვა: საერთოდ, ვინმეს მოუნდებოდა ჩემთან ერთად ფილმის ყურება? შემეძლებოდა თუ არა, ვყოფილიყავი სხვისი ცხოვრების თბილი ნაწილი? ადამიანი, რომლის არსებობაც საღამოს ცოტათი უფრო მყუდროს ხდის?
სიმართლე გითხრათ, უკვე აღარ ვიცი.
შეიძლება სწორედ ამ გაურკვევლობის გამო ზოგჯერ უფრო მარტივი ჩანდეს, უბრალოდ დავუბრუნდე ჩემს ოცნებებს, ჩავეფლო საქმეებში და დანარჩენი კვლავ ჩრდილში დავტოვო. ამ თვალსაზრისით ოცნებებთან უფრო მარტივია. ისინი ჩემგან ძალიან ბევრს ითხოვენ, მაგრამ მათ არასოდეს უწევთ იმის გადაწყვეტა, სურთ თუ არა, რომ მათ გვერდით ვიყო.
და მაინც, შესაძლოა, ამ კარის ბოლომდე დახურვა არ ღირდეს.
შეიძლება სადღაც არსებობენ ადამიანები, რომელთა ცხოვრებაშიც მეც შემეძლებოდა თბილი ნაწილი ვყოფილიყავი — არა იმიტომ, რომ რამეს ვწყვეტ, ვქმნი ან ვცდილობ, სასარგებლო ვიყო, არამედ უბრალოდ იმიტომ, რომ მათთვის კარგია, როცა მათ გვერდით ვარ.
შეიძლება ერთ დღეს ვინმემ უბრალოდ მითხრას: მოდი, ჩვენთან ჩამოჯექი, ფილმი უკვე იწყება.